اين روحيه اتّكال به خدا ، هم در آغاز حركت از مدينه و هم در آخرين لحظات در روز عاشورا در امام حسين ( ع ) ديده مىشود : در آخرين لحظات به اهل‌بيت خود فرمود : در مدت اسارت كوشش كنيد از وظيفه شرعى خود تخلّف نكنيد و مطمئن باشيد كه خدا نگه‌دار و حامى شماست ، و بدانيد خدا نجات دهنده شماست ؛ « وَاعْلَموا انَّ اللَّهَ حافِظُكُمْ و حاميكُم وَ سَيُنَجّيكُم مِنْ شَرّ الْاعداءِ . . . « 1 » و هنگامى كه زخمى و نيزه خورده بر زمين افتاده بود ، در آن مناجات عارفانه از توكّل بر ذات قادر متعال سخن گفت : « اسْتَعينُ بِكَ ضَعيفاً وَ اتَوَكَّلُ عَلَيكَ كافياً . » « 2 » اطمينان نفس امام حسين ( ع ) ، با توكّل و اعتماد به خداى سبحان نهضت خود را آغاز كرده بود ، از اين‌رو هيچ مشكلى نمىتوانست او را از پا درآورد و در حقيقت تحمّل هر سختى در اين راه برايش آسان بود ؛ لذا مىبينيم هر چه مشكلات زيادتر مىشد ، انبساط حضرت ( ع ) بيشتر و در عزم خود براى ادامه راه مصمّم‌تر مىگشت . وقتى خبر شهادت مسلم ( ع ) را به حضرت ( ع ) دادند ، چشم‌هايش پر از اشك شد ولى فوراً اين آيه شريفه را تلاوت كرد : وَ مِنَ الْمُؤْمِنين رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيه فَمِنْهم مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظر وَ ما بَدَّلُوا تَبْديلًا « 3 » در ميان مؤمنان مردانى هستند كه بر سر عهدى كه با خدا بسته صادقانه ايستاده‌اند ؛ بعضى پيمان خود را به آخر بردند و بعضى ديگر در انتظارند ؛ و هرگز تغيير و تبديلى در عهد و پيمان خود ندادند .

--> ( 1 ) - موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ، ص 491 . ( 2 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، مقرّم ، ص 282 ؛ از تو استعانت مىجويم ، در حالى كه ضعيفم و توكّل من بر تو است ، در حالى كه تو كافى هستى . ( 3 ) - احزاب ( 33 ) ، آيه 23 .